Vakantie 2016

Vandaag zou het dan eindelijk gaan gebeuren. Na een paar uurtjes geslapen te hebben hadden we om 8 uur bij de Pate family afgesproken om Franca te ontmoeten. Na een lekkere douche te hebben genomen en weer in onze vieze kleren te zijn gesprongen (onze koffers waren er natuurlijk nog steeds niet), zijn we snel met de auto op weg gegaan. We zitten in ons hotel ongeveer een kwartier van Franca vandaan dus dat is goed te doen. Snel de TomTom ingesteld. Ook al hadden we het afgelopen jaar toch regelmatig een pakketje opgestuurd, we konden het huisnummer niet meer bedenken, maar wel de straat gelukkig. In de doodlopende straat dus even goed kijken waar het huis was. Maar dat wisten we al snel, want de hele familie stond ons al op te wachten. En daar was ze hoor, na 10 maanden eindelijk ons meisje weer in de armen sluiten en even lekker knuffelen. Wat was het gek, heerlijk, moeilijk en ook weer zo vertrouwd om haar live te zien! Maar ze mag nooit meer zo lang weg, dat heb ik haar wel even gelijk gezegd ;-). De kinderen vonden het ook helemaal leuk, ik kreeg een bloemetje van Cecilia en ze hadden met Franca een welkomstbord gemaakt, erg leuk. Janet stond alles te filmen. Haha, wat een jankpartij. Na met iedereen te hebben kennisgemaakt (behalve Brian, die was naar zijn werk), kregen we een rondleiding door het huis en de tuin. Grappig om nu alles live te zien. Alles wat we herkenden van Skype. Alle kippen werden uitgebreid geshowd en met namen voorgesteld. Het bosje houten tulpen konden we wel al geven, maar helaas, de rest van de cadeautjes zaten allemaal in de verdwenen koffers, dus daar moesten ze nog even op wachten.
Na het welkom hebben we lekker wat ontbeten, want hier in Amerika zit het ontbijt niet bij de hotels inbegrepen. Ze hadden een heerlijke fruitsalade gemaakt en muffins gebakken. Lekker hoor. Na even te hebben bijgekletst zijn we op pad gegaan naar de Glenelg High School van Franca. Daar had Franca om 10.00 uur een afspraak met haar student counselor, want zomaar even die school binnenlopen dat kan in Amerika niet. Eerst moesten we ons aanmelden bij de frontoffice, daar kregen we een visitor sticker om legaal door te school te lopen. En dan nog kon het zijn dat je werd aangesproken omdat er geen medewerker bij liep. Franca was zelfs ook een visitor omdat zij officieel al van school is.

Eerst kennisgemaakt met de student counselor en daarna hebben we een rondje door de school gelopen. Verschillende klaslokalen gezien, veel docenten en vriendinnen gesproken. Mooi om te horen en te zien dat ze overal erg gewaardeerd werd en dat iedereen het leuk vond om haar in de les te hebben. Bij dans kreeg ze nog de DVD van het optreden en bij de student counselor het eindrapport (allemaal A’s!) en een certificaat. Erg leuk allemaal om alles te zien. Ook nog even het immense sportveld bekeken, want dat is daar in Amerika natuurlijk een groot ding! Ook de tennisbanen gezien waar Franca haar carrière als proftennister had willen beginnen, maar helaas, dat zat er toch niet in ;-).
Erg leuk om alles en iedereen te zien, ook gek om je voor te stellen dat Franca hier 10 maanden heeft rondgelopen. Maar wat heeft ze het goed gedaan! Toch alles alleen moeten ontdekken en vriendinnen moeten maken. Zal niet altijd makkelijk zijn geweest, maar ze heeft het fantastisch gedaan. Des te leuker om te horen dat ze daar gemist zal gaan worden.

Na de rondleiding zijn we terug naar het huis gegaan, dat praktisch om de hoek lag. Grappig om te bedenken dat Franca de eerste tijd altijd met de schoolbus werd opgehaald. De laatste tijd ging ze vaak lopend in de berm naar huis of werd ze door haar buurjongen Dylan onderweg met de auto opgepikt. Met hem reed ze de laatste tijd ook altijd mee naar school toe. Net zo makkelijk.
Aangekomen in het huis heeft René even met United gebeld, en ja hoor…. De koffers waren in Baltimore aangekomen, dus die konden we ook ophalen.
Dat hebben we toen maar eerst gedaan. Toch wel weer een half uurtje rijden naar Baltimore. Op het vliegveld ook nog even bij de autoverhuur langs omdat onze auto voor bij de bumper wat schade bleek te hebben en dat hadden wij gisteravond in het donker niet gezien. De manager vond het gelukkig wel meevallen dus die schreef een rapportje uit zodat we geen problemen zouden krijgen bij het terugbrengen van de auto over 3 weken. Daarna naar de aankomsthal van het vliegveld gegaan. We dachten, dat zal wel weer een tijdje duren voor de koffers gevonden zijn, maar bij de balie van de bagageclaim van United zagen we ze al staan. Jippie!
Daarna snel op pad om wat plaatsen in de buurt van Glenwood te bezoeken waar Franca regelmatig geweest is. Gek hoor om te bedenken dat dit allemaal bekend terrein voor haar is. Eerst zijn we naar de grote shopping mall in Columbia geweest. Daar hebben we heerlijk gegeten in één van de vele fastfood restaurants. Ook hebben we nog even de mall doorgelopen om alles te bekijken. Daarna even een supermarkt bezocht om alvast wat water en koekjes enz. voor de reis te kopen. Toen nog even een stop bij de kerk gemaakt. De kerk waar Franca toch wel geacht werd één keer per week naar toe te gaan. Ook als de familie al op een andere dag was geweest, verwachtten ze toch wel van Franca dat ze dan zelf in dat weekend ook een keer ging. Voor Franca hoefde dit niet zo, maar dit deed ze toch. Ze beschouwden haar toch als kind van het gezin en de familie hechtte daar veel waarde aan. De kerk was wel gesloten maar konden we via een secretariaat binnendoor bereiken. Een vrij moderne kerk van 10 jaar oud. Een katholieke kerk, maar toch weinig beelden. Toch wel anders dan bij ons, maar wel leuk om dit ook even te zien. Ondertussen was het al half 6 geworden. Om half 7 hadden we met de familie ergens afgesproken om ze mee uit eten te nemen. Dus we hadden met rijden erbij nog ongeveer een kwartiertje om in het hotel te zijn. Dat is toch wel lekker, even opfrissen met de spullen uit onze koffer. Daarna weer snel op pad naar het restaurant. Daar zat de familie ons al op te wachten en hier konden we ook kennismaken met Brian. In het Mexicaanse restaurant hebben we lekker gegeten en daarna als toet nog even een ijsje bij Dunkin’ Donuts gehaald. Daarna zijn we nog even een stukje gaan wandelen in een natuurgebied waar Franca de dag ervoor met een vriendin slangen had gezien, ieeeeee. Maar nee hoor, wij hebben ze niet gezien. Ondertussen was het bijna donker geworden en zijn we snel naar huis gegaan. Daar Franca afgezet en iedereen gedag gezegd. Vervolgens snel naar het hotel. Wij waren ook kapot. Snel gaan slapen want de volgende dag om 8.00 uur moeten we Franca weer ophalen voor ons dagje uit naar Baltimore en Annapolis. Augustine van 4 jaar gaat om half 9 met de schoolbus mee naar een soort peuterschool dus dan kunnen we daarvoor nog even de cadeautjes geven!