Vakantie 2016

Vanmorgen konden we een beetje rustig aan doen. Overdag stond er niet zo heel veel op de planning. We hadden alleen voor vanavond kaartjes voor Top of the Rock, het uitzichtpunt op Rockefeller Center. Hier zouden we dan New York by night kunnen zien.
Na het opstaan toch nog even gekeken of we nog kaartjes voor Broadway met wat korting konden kopen. Dan maar een wat minder bekende voorstelling, want om nu 200 dollar per persoon uit te geven vonden we toch wel wat te gortig. Alles is hier namelijk toch vrij duur dus het geld vliegt onze portemonnee uit. Maar ja, we zien en doen dan ook wel een hoop. Na wat speurwerk heeft René kaartjes voor de Jersey Boys weten te bestellen. Dat is leuk, toch nog een voorstelling op Broadway in één van de vele theaters daar. Om 14.00 uur zou de voorstelling zijn. Daarvoor wilde Franca nog graag naar Central Park. Daar waren we nog niet echt geweest. Het is een heel groot en mooi park midden in New York. Dus daar eerst met de metro heen gegaan.

Vandaag hadden we de wekker vroeg gezet zodat we om 8.00 uur op pad konden gaan. Om 9.30 uur hadden we namelijk het uitkijkpunt op het One World Trade Center geboekt. Lekker bijtijds dus. Daarvoor moest er ook nog wat gegeten worden, dus dat was haasten. Bij een tentje vlakbij het WTC even een snel ontbijt en wat te drinken gehaald en dat naast het WTC opgegeten. Het was nog erg rustig op straat. En ook bij het 9/11 monument was het nog rustig. Toch een apart gevoel om daar rond te lopen, zeker als je steeds die vliegtuigen in de lucht ziet. Iedere keer moet je er toch aan denken wat er 15 jaar geleden daar gebeurd is. Wat zal dat een paniek zijn geweest en onvoorstelbaar dat er gewoon zomaar van die torens in kunnen storten. Waarschijnlijk daardoor zie je nu overal politie in New York. Niet normaal hoeveel er staan, rondrijden of gewoon rondlopen. De veiligheidschecks zijn ook ontzettend scherp bij alle bezienswaardigheden. Soms tot op het absurde af. Maar ja, we doen er aan mee, maar zijn ons er ook wel van bewust dat als er iemand kwaad wil, dit toch wel gaat gebeuren. Maar wellicht schrikt het mensen ook af, ook al betwijfel ik dat.

Vandaag zou de verjaardag van Bart zijn. Ook hij zou 52 jaar zijn geworden. Hier op de hoek van de straat staat een kerkje. Vanmorgen zijn we eerst daarheen gelopen om te kijken of de kerk open was en of we een kaarsje aan konden steken. De kerk was inderdaad open. Het was een klein katholiek kerkje met een aantal beelden. Best wel vage beelden, soms ook gewoon een soort poppen. Je kon wel kaarsjes aansteken. Nou ja, kaarsjes. Het waren elektrische kaarsjes waarbij je op een knopje moest drukken als je geld had betaald. Wat een nep zeg. De meeste kaarsjes in de hele kerk brandden ook al. De koster was druk geweest vanmorgen! Wij probeerden nog twee kaarsjes aan te doen, maar dat viel niet mee. Of ze deden het helemaal niet, of ze gingen gelijk weer uit. Maar goed, de bedoeling was goed!

Vandaag waren we helaas wat later op pad. Het douchen, aankleden en inpakken met drie personen nam best wel wat tijd in beslag. Daarna moesten we met de metro op zoek naar een ontbijt. We belanden bij een Starbucks waar we koffie/thee met wat lekkers er bij namen. De muffin beschouwden we maar als verjaardagstaartje, want René was vandaag jarig!

De dag van vertrek naar New York. Maar eerst stond er nog een bezoek aan een oude gevangenis in Philadelphia gepland. Dit zouden we eigenlijk gisteren gaan doen, maar door tijdgebrek hebben we dit verplaatst naar vandaag. De kaartjes die we al in Nederland hadden gekocht stonden niet op datum dus dat was mooi. Omdat ons hotel toch wel aan de buitenrand van Philadelphia stond besloten we met de auto de binnenstad in te rijden. Naast de gevangenis lag een parkeerplaats dus dat was goed te doen. De gevangenis leek aan de buitenkant een beetje op een kasteel door de grote muren eromheen en de torens op de hoeken. De ingang van de gevangenis lag al in het oude gedeelte. Je ging al door de oude gevangenisgangen heen om er te komen. Wel apart om te zien. Binnen kreeg iedereen een headset voor een audiotour. Een tour die je door 10 verschillende plekken van de gevangenis leidde en waar iets meer werd uitgelegd. Deze tour duurde ongeveer 30 minuten en daarna kon je zelf nog door het complex lopen waar er nog 45 plekken waar iets werd uitgelegd. De gevangenis was indrukwekkend om te zien. Het gevangeniscomplex was in stervorm opgebouwd. In het midden was het centrale gedeelte. Op dat centrale gedeelte kwamen allemaal lange gangen uit waar de cellen waren. Tijdens de tour werd er veel verteld over hoe het in de loop der jaren allemaal aan toe ging in de gevangenis. We hebben zelfs de cel van Al Capone gezien. Deze was wel een beetje over de top. Gewoon ingericht als een kamer met meubelstukken.

Vanmorgen zijn we bijtijds opgestaan omdat we vandaag weer verder trekken, dit keer naar Philadelphia. Na alles te hebben ingepakt en daarna te hebben uitgecheckt, werd de auto voorgereden door de chauffeur ;-). De koffers snel in de auto geladen en daarna 350 meter verder gereden omdat daar toch nog een cache zou liggen. Zo willen we toch in elke stad wel een cache meepikken. Bij het Witte Huis hebben we van de week een virtuele cache gedaan, maar daar zitten we nog op antwoord van de eigenaar te wachten of we deze mogen loggen. Daarom voor de zekerheid deze snelle cache nog meegepakt. We hebben hem snel gevonden, dus dat is mooi. Daarna naar de bagelshop om ons ontbijt weer te scoren. Dit keer gewoon in de auto opgegeten zodat we snel verder konden. Het verkeer in Washington was erg druk, dus het was moeilijk om de stad uit te komen. TomTom leidde ons ook dwars door de stad en ja hoor, weer langs het Witte Huis en allerlei monumenten. Dat duurde dus wel even voor we daar doorheen waren. Daarna vervolgden we onze weg richting Lancaster. We wilden namelijk niet rechtstreeks naar Philadelphia, maar het leek ons ook leuk om onderweg langs de Amish te gaan in Lancaster. De Amish zijn streng gelovige mensen die nog erg sober leven zoals vroeger, dus zonder alle moderne luxe zoals radio, televisie, computers en auto’s.

Vandaag staat een hele dag Washington op het programma. Na het opstaan en aankleden lopen we richting het centrum. Al vrij snel vinden we een bagelshop waar we ons ontbijt kunnen scoren. We eten dit buiten maar even op. Daarna gaan we naar de dichtstbijzijnde fietsenstalling om 3 fietsen te pakken. We rijden op deze fietsen rustig naar het centrum om ze daar ergens weer te droppen. De eerste fietsenstalling dichtbij het Witte Huis is echter vol met fietsen, geen losse docks waar we de fietsen in kwijt kunnen. Dat is balen. We hebben nog maar even de tijd. Bij de paal kun je echter een kwartier extra tijd erbij krijgen voor als de fietsenstalling vol is. Dit werkt echter niet en er zit niets anders op dan zo snel mogelijk naar de volgende stalling te fietsen. Hier is nog 1 lege dock. Snel 1 fiets erin gezet, dat scheelt in ieder geval 1x extra kosten. Ineens komen daar allemaal auto’s aan gescheurd. Een aantal zwarte geblindeerde auto’s. Politieauto’s erbij. Ook een auto waar alle ramen en zijdeuren en achterklep openstaan. Hierin zitten allemaal beveiligers die de auto’s beschermen. Een spektakel om te zien. Mensen op de stoep werden helemaal gek, ik zag hem, ik zag hem. Naar later bleek zat Bernie Sanders dus in deze auto. Die had een bijeenkomst met Obama op het Witte Huis en gaf daarna een persconferentie lazen we achteraf. Wat een beveiliging allemaal zeg. Zo is er altijd wel wat actie rond het Witte Huis. De helikopters vliegen ook af en toe rond en ook zien we steeds de vliegtuigen opstijgen vanuit DC.

Vanochtend alles ingepakt en uitgecheckt om vervolgens Franca op te halen. De derde koffer past wonderwel makkelijk in de kofferbak van de auto, dus dat is weer een zorg minder.
Daarna gingen we op weg naar Washington DC, maar de eerste stop volgde al snel; Dunkin’ Donuts voor het ontbijt. Wat een feest. Allerlei soorten en maten donuts, muffins en bagels met heerlijke koffie en thee. Hmmmm. Het is geen wonder dat veel Amerikanen ‘iets’ te zwaar zijn!
Dat was alweer een goede keus van onze reisleidster Franca.
Na dit stevige ontbijt zijn we in één keer doorgereden naar ons hotel in Washington DC. We kwamen rond 11.30 uur aan in ons hotel. Een bijzonder vriendelijke receptionist helpt ons inchecken. Omdat de kamer nog niet klaar is moeten we de koffers achter de receptie neerzetten. We maken gebruik van de valet parking mogelijkheid, dus de auto is ook onder de pannen.

Vanochtend was het toch weer haasten. We hadden om 8.00 uur afgesproken, maar waren iets later bij de familie. We zijn dus maar snel begonnen met het uitdelen van de cadeautjes. Die vielen goed in de smaak bij de kinderen. Vooral de oranje shirtjes, de Nederlandse vlag, en de glow-in-the-dark sticks deden het goed. Na het uitzwaaien van Augustine zijn we op pad gegaan naar Baltimore. Onze reisleidster Franca had het allemaal prima voor elkaar ;-). Uitleg over het Football en Baseball Stadium van de stad, het vinden van de parkeergarage en van het beste ontbijt restaurant van Baltimore. Daar hebben we genoten van een heerlijk Amerikaans ontbijt.

Vandaag zou het dan eindelijk gaan gebeuren. Na een paar uurtjes geslapen te hebben hadden we om 8 uur bij de Pate family afgesproken om Franca te ontmoeten. Na een lekkere douche te hebben genomen en weer in onze vieze kleren te zijn gesprongen (onze koffers waren er natuurlijk nog steeds niet), zijn we snel met de auto op weg gegaan. We zitten in ons hotel ongeveer een kwartier van Franca vandaan dus dat is goed te doen. Snel de TomTom ingesteld. Ook al hadden we het afgelopen jaar toch regelmatig een pakketje opgestuurd, we konden het huisnummer niet meer bedenken, maar wel de straat gelukkig. In de doodlopende straat dus even goed kijken waar het huis was. Maar dat wisten we al snel, want de hele familie stond ons al op te wachten. En daar was ze hoor, na 10 maanden eindelijk ons meisje weer in de armen sluiten en even lekker knuffelen. Wat was het gek, heerlijk, moeilijk en ook weer zo vertrouwd om haar live te zien! Maar ze mag nooit meer zo lang weg, dat heb ik haar wel even gelijk gezegd ;-). De kinderen vonden het ook helemaal leuk, ik kreeg een bloemetje van Cecilia en ze hadden met Franca een welkomstbord gemaakt, erg leuk. Janet stond alles te filmen. Haha, wat een jankpartij. Na met iedereen te hebben kennisgemaakt (behalve Brian, die was naar zijn werk), kregen we een rondleiding door het huis en de tuin. Grappig om nu alles live te zien. Alles wat we herkenden van Skype. Alle kippen werden uitgebreid geshowd en met namen voorgesteld. Het bosje houten tulpen konden we wel al geven, maar helaas, de rest van de cadeautjes zaten allemaal in de verdwenen koffers, dus daar moesten ze nog even op wachten.
Na het welkom hebben we lekker wat ontbeten, want hier in Amerika zit het ontbijt niet bij de hotels inbegrepen. Ze hadden een heerlijke fruitsalade gemaakt en muffins gebakken. Lekker hoor. Na even te hebben bijgekletst zijn we op pad gegaan naar de Glenelg High School van Franca. Daar had Franca om 10.00 uur een afspraak met haar student counselor, want zomaar even die school binnenlopen dat kan in Amerika niet. Eerst moesten we ons aanmelden bij de frontoffice, daar kregen we een visitor sticker om legaal door te school te lopen. En dan nog kon het zijn dat je werd aangesproken omdat er geen medewerker bij liep. Franca was zelfs ook een visitor omdat zij officieel al van school is.